Son yıllarda Çin’in döküm sanayisi hızla gelişmiş; Avrupa, ABD ve Japonya gibi gelişmiş ülkelerle arasındaki fark giderek azalmış olsa da, temel farklılıklar hâlâ belirgindir. Bu temel farklılıklar öncelikle teknoloji ve işçilik açısından ortaya çıkar: Gelişmiş ülkelerde döküm demir parçalarının enerji tüketimi Çin’e kıyasla yalnızca 1/2 ila 1/3 düzeyindedir; ayrıca dökümlerin talaş payları da Çin’dekine göre çok daha düşüktür. Üst düzey malzemelerin kullanımı ve dijitalleşme ile akıllı teknolojilerin yaygınlaştırılması konusunda Çin geride kalmakta; bazı yüksek nitelikli dökümler için hâlâ ithalata bağımlı olup, ilgili teknolojiler ve yerelleştirilmiş yazılımlar henüz geliştirilmemiştir.
Çevre koruma ve sanayi yapısı da bir diğer temel farklılıktır: Gelişmiş ülkelerde çevre koruma standartları daha sıkı ve kaynakların yeniden kullanımı oranı daha yüksektir; Çin ise çevre düzenlemelerine ilişkin yükümlülükler açısından daha büyük baskılarla karşı karşıya kalmakta ve kullanılmış kumun yeniden kullanım oranının yetersizliğinden muzdarip durumdadır. Sanayi yapısı açısından bakıldığında, Çin’de küçük ve orta ölçekli işletmelerin oranı yüksektir; döküm atık oranı gelişmiş ülkelere kıyasla çok daha fazladır. Ayrıca yetkinlik yetiştirme sistemi zayıf; endüstri–üniversite–araştırma alanlarında iş birliğine dayalı inovasyon da yeterince gelişmemiştir. Buna karşılık, gelişmiş ülkelerde oturmuş bir sanayi kümesi ve teknolojik ekosistem oluşmuştur.
Politika yönelimi ve pazar talebi açısından da temel farklılıklar önemlidir: Çin’in politikaları sektörün yeşil ve akıllı dönüşümünü teşvik etmeye odaklanırken, gelişmiş ülkeler çevre denetimleri ile adil piyasa rekabetine ağırlık vermektedir. Piyasa perspektifinden bakıldığında ise, Çin orta–yüksek segmentteki sivil alanlara yönelik döküm ürünleri sunmaya odaklanırken, gelişmiş ülkeler havacılık ve uzay gibi yüksek teknoloji alanlarına yönelik ürünler üzerinde yoğunlaşmakta; bu alanda döküm hassasiyeti ve güvenilirliği konusunda daha katı gereklilikler bulunmaktadır.
Sanayi zinciri ve uluslararası yerleşim açısından da temel farklılık şöyledir: Çin tamamlanmış bir sanayi zincirine sahip olmakla birlikte, ham madde maliyetlerinde büyük dalgalanmalar yaşamakta ve yurt dışındaki ticaret engelleriyle karşılaşmaktadır; gelişmiş ülkeler ise güçlü bir sanayi zinciri koordinasyonuna ve kökleşmiş global bir yerleşime sahipken, dış etkenler nedeniyle bazı üretim kapasiteleri daralmış durumda bulunmaktadır. Genel olarak değerlendirildiğinde, Çin’in avantajları sanayi zinciri ve pazar talebi yönündedir; gelişmiş ülkelerin ise teknoloji, çevre koruma ve yönetim alanlarındaki üstünlükleri öne çıkmaktadır. Bunlar, iki ülke arasındaki en temel boşlukları oluşturan unsurlardır ve zamanla giderek azalmaktadır.